Xəbər lenti

 Şrift:




Tamaz Bibiluri (1934-1992) Gürcüstanın Gürcaani rayonunda anadan olub. 1966-cıildə İ.Cavaxişvili adına Tbilisi Dövlət Universitetinin jurnalistika bölməsini bitirib. “Axalqazrda kommunisti” (“Gənc kommunist”) qəzetində şöbə müdiri, redaktor müavini, 1974-cü ildən isə həyatının sonuna kimi “Literaturuli Sakartvelo” (“Ədəbi Gürcüstan”) qəzetinin baş redaktoru müavini işləyib. T.Bibilurinun ədəbi debyütü 1957-ci ildə “Siskari”də (“Dan ulduzu”nda) baş tutub. Belə ki, burada onun hekayələri dərc olunub. 1973-cu ildə yazıçının ilk kitabı-oçerk və miniatrlərdən ibarət toplusu nəşr olunub. Bundan sonra “Maska” hekayələr kitabı, “Duyulmuş an”, “Ayın övladı”, ”Şikayət”, “Yeddi səs və torağay naminə” romanlarını, nəhayət, yeniyetmələr üçün “İlin vaxtı”(1989) romanını yazmışdır ki, həmin roman da 1992-ci ildə Gürcüstan dövlət mükafatına layiq görülüb. Tamaz Bibilurinin əsərləri xarici dillərə tərcümə olunaraq nəşr edilib. Onun əsərləri əsasında bədii filmlər çəkilib. Tamaz Bibiluri Tbilisidə, Didube Yazıçılar və İctimai Xadimlər xiyabanında dəfn edilib
.

                                                                           AT


Kəndə səs yayıldı. - Tavğvitelagilin (Sarıbaşlar öyünün - tərc.) uşağını tutublar. Bilirdilər ki, oğru idi, lakin, təsdiq edə bilmirdilər, ona nəvaziş göstərirdilər, üzünə gülürdülər. Hamı düşünürdü, başqasınınkını oğurlayır, mənimkini ki, yox. Nəhayət, üstündə tutdular, dul qoca qarının hind toyuğunu oğurlayırdı. İndi Tavğvitelagilin əl-qolu bağlanmış uşağı beştonluq maşının bortunda iki nəfər milis işçisi arasında çöməlmiş və kirpi kimi bürüşmüş halda gözlərini o tərəf-bu tərəfə səyirdir. Kənd heç nə söyləmir. Təkcə ətrafına toplaşıblar, bir yerdə quruyub qalıblar və oğrudan gözlərini çəkmirlər. Görək, indi nə olacaq və ya da son dəfə nə deyəcək,- deyə düşünürlər. Maşın tərpənəndə və loqquldayaraq yola düşəndə təkcə bir beli bükülmüş qoca kişi camaatın içindən çıxaraq maşını gözləri ilə təqib edir və dalınca çığırır. -Ax, nə əlini-qolunu bağladılar, ay, Tavğvitelagilin uşağı! Bəs, nə bilmişdin, mənim atımı ki, oğurladın və Qabalda ( Qabal Kaxetdə soydaşlarımızın yaşadığı kənddir - tərc.) satdın. -Bir dayan, çıxım bir, ananı ağladacağam! - Tavğvitelagilin uşağı bu tərəfə səslənir. Milis işçiləri onun başına qapaz vururlar. Maşın yellənir. Qoca kişi arxasınğa düşür. -Mənim nə anamı ağladacaqsan? Sən çıxana kimi mənim sümüklərim də qalmayacaq. Kənd sükuta qərq olub. Karıxmış qoca kişi o yan-bu yana boylanır və qorxmuş gözləri ilə kimisə axtarır. O “kimsə” görünmür. -Hə, ona kimi mənim sümüklərim də qalmayacaq! Heç kim cavab vermir. -Bir dayan, çıxım bir... Qoca kişi yenə də kimisə axtarır. Hər halda heç kim cavab vermir. -Sonra bilirsən, nə at idi... Uşağımız kimi sevirdik onu... Qoca qarını onun dərdi öldrdü... Qabalda satıb onu, o allahsız. Dağıstanlı ləzgiyə... Qoca kişi ağlayır. Sonra göz yaşlarını silir və iki çəpər arasındakı yolda tamam yalqızdır.

Tərcümə edən: Mirzə Məmmdədoğlu
MANERA.AZ
Submit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Şərh yaz


Təhlükəsizlik kodu
Yenilə

Sayğac