Xəbər lenti

 Şrift:

                                       Xəyalə SEVİL


Bir payız axşamı...

Qaralan buludların
Səsi düşər üstünə.
Atar yağışını
Göy üzü giley kimi.
Yollar da burular
Ayağının altından,
Sola dönər,sağa dönər.
Ürəyin “hə”ni, ”yox”u
Bilməyən uşağa dönər.
Elə darıxarsan mənsiz...
Belə darıxarsan mənsiz!

Ardını oxu...

 Şrift:

 

Unutma ən gözəl canlı insandır!


İstər qaynana ol, istərsə baldız,

İstər təzə gəlin, istərsə də qız,
İstər toöplum yaşa, istərsə yalqız,
İtirmə özünü heç vaxt, amandır.
Unutma ən gözəl canlı insandır!

 

Bir gün oğulsansa, bir sabah ata,
Oğul, qız toyuyla sonra qaynata,
İşini elə tut çıxmasın xata,
Ən gözəl tənqidçi axı zamandır.
Unutma ən gözəl canlı insandır

 

İnsanlıq ən gözəl sərvətdi, nurdu,
Onun da sərvəti incə şüurdu,
Pislik gözəliyə böyük qüsurdu,
Şəhla da bilir ki, əmanət candır.
Unutma ən gözəl canlı insandır!

 

 

 

 

Olar

 

Həya pərdəsin çırıb hər nə desən etmək olar,

Bu minval ilə isti cəhənnəmə getmək olar.

 

Qəlbində yoxdursa Allah sevgisi səndən heyif,

Sevgi ilə cənnətdə bülbül kimi ötmək olar.

 

Dünyanın ziyafətindən nəfsini azad etsən,

Axirət ünvanında hər arzuya yetmək olar.

 

Bəsləmə bəndəyə, ya Tanrısına qəzəb və kin,

Nifrətin kölgəsi altına girib itmək olar.

 

Şəhlanın sözlərini oxuyub qalma biganə,

Paklıqla, həya ilə könüllərdə bitmək olar.

 

 

 

 

 

Dostum!


Atasız, anasız böyüyən kəsə,
Sevginin həsrəti qəm olmaz, Dostum!
Yalın ayağını çınqıllar kəsə,
Gözündə bir damcı nəm olmaz, Dostum!

 

Güllü baharının havası quru,
Nəmli payızının çöhrəsi duru,
Həzrəti İsrafil çalsa da Suru,
Dörd fəsil birində cəm olmaz, Dostum!

 

Gözəlin qəlb yaxan, nazı, ədası,
Bülbül sevgisinin səsi, sədası,
Uca Yaradanın tək "Ol" nidası,
Duyan könüllərdən kəm olmaz, Dostum!

 

 Şrift:


Eyni səbəbdən ağlasa da bir çox qadın,
Fərqli cəzalara layiqdir kişilər
— hərə ağlatdığı qədər.
Kişilər günahkardır
— xəyanətin sayı qədər,
qadın sədaqəti, 
bir az da özünü aldatdığı qədər.

Və Tanrı kişiləri, 
qadınları xoşbəxt etdiyi qədər
bağışlayacaq.
Bir gün bütün kişilər dünyaya gəldikləri üçün
qadınları alqışlayacaq.

İllərdir mətbəxinə məhkumdursa qadın,
azadlıq bu gün yemək 
bişirməməkdədir bəlkə də.
"Azadlıq" sadəcə sözdür heykəlin qadından daha çox azad olduğu ölkədə.

Bir qadının ağız boşluğunda
bir vicdanlıq tüpürcəyi var
— tüpürə bilmədiyi.
Bir də hələ də ümidi var ki,
uzaqlarda xoşbəxtlik var
— kişisinin gətirmək istədiyi,
gətirə biləmdiyi.

 Şrift:


 

Yaxamdan tutub qışqırır,
nəfəsimi kəsir, ad, küçə, ölkə...
bir də "məsafə"ni əvəz edən
bir ömürlük bəlkə...

Ən doğma yerlər yadlaşır,
ən doğma baxışlar yad olur.
Avtobusdan qışqıran oğlanın
dilindəki ünvan da 
quruca ad olur

Qırışlar əlifba sırası ilə düzülər 
alnından dodağına,
Xalın da bir maneədi
gözündəki ümidlərin qabağına

Həmin küçələr, dalanlar da 
sökülüb gözün aydın
çıxıb getməzdin, 
yiyə çıxardın xatirənin 
hər daşına, yanlarında olaydın...

Daha eyni mənanı verir
bitişik də, ayrı da.
Nə cür yazılır yazılsın,
hətta ərəb dilində də
kədərlidi "Əlvida"

Ayrılıq kəlməsinə düçar olan adamlar
gözəl bilir necə çətinləşir,
udula bilən ən rahat loxmalar
"Sevgi"nin dilində danışmasan tez unudulur
Başqa dildə danışırmış,
özgə dili anlayırmış doğmalar

 Şrift:



Taleyinə uduzmuş qadınlar

Uşaq evi

Gözlərində qorxu böyüdən uşaqların

Qulaqlarından

Qadağalar sırğatək asılıb

Tərli pəncərədə "ana" yazılıb...

 

Fahişələr

Sıraya düzülmüş

Yolların kənarında

Dan yeri sökülür

Günəş yaşlı müəllim kimi

Asta-asta qalxır göyün pilləkənlərini

Taleyinə uduzmuş qadınlar evlərinə dönür

Yarıyuxulu körpələrin gözləri

Güllə kimi açılır onların üstünə

İlk eşitdikləri söz ana...

 

Qocalar evi

Əzilmiş vərəqə bənzəyən üzlərdəki

Umudsuz, çarəsiz təbəssüm

 

Altını bulayan qadın buğlanan gözləriylə görür ölümü

 

Və yuxusunda hər səhər eşitdiyi

"ana" sözünə qarışır

Söyüşləri sanitarın...

 

 

Darıxan şeirlər

 

Sən olmasan çox şey dəyişməz ki,

Yenə döyüşərəm özümlə,

Yenə uduzaram

Səni ürəyimdə tapa bilməyib

Sənə şeir yazaram.

 

Sən olmasan

Tanıdığım qızlardan biri azalar uzağı

Əllərinin istisi uçub getmiş əlimi

Qoyaram sancan ürəyimin üstünə

Sənə şeir yazaram.

 

Sən olmasan

Sənli xatirələri sapa keçirib

Boyunbağı kimi asaram keçmişimin boynundan...

Hərdən

Bir az çiynim,

Bir az şeirlərim darıxar sənin üçün

Yarpaqlara sığınan küləklər,

Səsini xatırladar

Sənə şeir yazaram.

 

 

Xəyyamdan rübai

Füzulidən qəzəl

 

Gecənin bir yarısı elə bir qadın görməzsən ki

Ağrı - acısını salıb yanına

Ucuz şərab alıb sahilə ensin

Siqaret yandırıb

Ləpədöyənə şillə kimi dəyən

Kanalizasiya qoxulu dalğaları söysün.

Gecənin bir yarısı elə bir qadın görməzsən ki,

Kimsəsiz evin işıqsız pəncərəsi kimi,

Qaranlıq küçədə gəzib

Xəyyamdan rübai

Füzulidən qəzəl oxusun

Eşqə, və şəraba dair...

Qışqırsın boşa çıxan arzularının arxasınca...

Görməzsən

Eşitməzsən...

Çünki bu yerlərdə

Fahişə deyirlər

Dərdini gecə və şərabla bölüşən qadına.

 

 

***

 

Dolaş bir azca, günəşi izlə

Rahat olarsa gecələ parkda

Quşlara daş at yada ki, dən ver,

Gül ver qarşıdan gələn qadına

Sənin sevgindən kimə nə axı?

Üzündə gülüş yaradacaqsa

Qorxularının get üzərinə

Sulara danış bütün dərdini.

 

***

 

Kölgəm kimi düşər arxamca

Ya da,

Südəmər körpənin ana yaxasından yapışdığıtək,

Yapışar yaxamdan yaşananlar.

Sanki səni bir neçə dəfə öldürüb

Atmışam şəhərin hər künc-bucağına,

Qatil kimi qaçıram

Unuda bilmədiyim hər şeydən

Bir az da özümdən

 Şrift:


İLLƏR ƏYNIMƏ DAR GƏLIR

İllər əynimə dar gəlir,
Neyləyim, dərzim naşıdı.
Vaxt mənim dəyirmanım,
Günlər dəyirman daşıdı.

Doğranıram çəkil-çəkil,
Hər anım ömrümü əkir.
Mən müttəhim, zaman vəkil,
İşimi pulsuz aşıdır.

Əllərim indi əsamdı,
Dizlərim yazı masamdı.
Dünyaya gəlmək asandı,
Ömür sürmək göz yaşıdı.

Ay Ramazan, göz dəyməsin,
İndi yaxşı çıxır səsin.
Daşlara dəydi nəfəsin.
Mamırlar başın qaşıdı.

YOLU GEYIB AYAĞIMA

Yolu geyib ayağıma,
Ömrümdən çıxıb gedirəm.
Baxışlarım günsüyübdü,
Hər yerdə atıb gedirəm.

Dağlar gözümə dağlanır,
Günlər bir-bir araqlanır.
Sabahlarım ayaqlanır,
İzində qalıb gedirəm.

İllərdi şələm də ağır,
Qaranlıq gözümü sağır.
Ürəyimə ağrı yağır,
Selində batıb gedirəm.

Ramazan, sözünü bələ,
Qaçar, sənə qurar tələ.
Canımı almışam ələ,
İllərə çatıb gedirəm.

ÜZÜ QOCALIĞA GEDƏN ÇIĞIRAM

Üzü qocalığa gedən cığıram,
İllər addımlayır üstümdən sanki.
Külümün içində odum da sönüb,
Yağış səpələnib tüstümdən sanki.

Əl atıb tutmuşam uca zirvədən,
Özümə açmışam baca zirvədən.
Baxıram yollara haça zirvədən,
Canım çıxıb qaşır köksümdən sanki.

Quzeydə, güneydə ot talalanır,
Payızdır, dərənin suyu bulanır.
İndi öz-özünə gözüm sulanır,
Çeşmətək axıram özümdən sanki.

ÜMİDİMİ EDAM ETDİM

Ümidimi edam etdim,
Dedim qoy ölməsin sonda.
Ruhumu göyə qaçırtdım,
Qalmadı cəsəddə can da.

Gündoğanam-günbatanam,
Mən hər iki dünyadanam.
Dəhrəm yox illəri yonam,
Sındırmışam doğulanda.

Ürəyimə yağış damır,
Sinəm olur palçıq, çamır.
Daşlara saç olan mamır,
Tez daranır su vuranda.

Dağlara göz bulağam mən,
Bir uçulmuş qulağam mən.
Üzü astar yamağam mən,
Nə olar ki ağaranda.

Ay Ramazan, gözünü sil,
Vaxt durmadan üfürür kül.
Üstün daşdı, altınsa gil,
Nə olacaq o cahanda?

QAR ÇİÇƏYİ

Bəzi bölgələrimizdə bu gülə danaqıran da deyirlər, hətta bu haqda xalq rəvayəti də mövcuddur.

Bu qarın içində nə axtarırsan,
Hara tələsirsən, ay qarçiçəyi?!
Çıllənin çovğunu döyür başına,
Soyuqdan əsirsən, ay qarçiçəyi.

Bozaydır, heç kəs yox, dağda qəribsən,
Yuyub ləçəyini qara səribsən.
Xoşbəxt anlarını qışa veribsən,
Yaz gəlcək gedirsən, ay qarçiçəyi.

Rəngin ağarıbdı, nə dərd-sərin var?
Göylərə göz qoyan ləçəklərin var.
Çillənin ömründə vaxtın, yerin var,
Zamana əsirsən, ay qarçiçəyi.

Qarın balasısan, qar oxşarlısan,
Bütün çiçəklərdən etibarlısan.
Altına ağappaq döşək salmısan,
Yatıb dincəirsən, ay qarçiçəyi.

Torpağın bahardan ilk nişanəsi,
Sehrin düşündürür görən hər kəsi.
Şaxtanın, sazağın sevgi nəğməsi,
Ağappaq gəlinsən, ay qarçiçəyi.

İNDİ GÜNLƏRİMLƏ HESAB ÇƏKİRƏM

Hərdən günlərimlə hesab çəkirəm,
Ürək o ürəkdi, yaş o yaş deyil.
Saçlarım illərin qar yatığıdır,
Bahar o bahardı, qış o qış deyil.

İllər bostanımı sökür talayır,
Sular yarğanımın dibin yalayır.
Vaxtın dərəcəsində bayquş ulayır,
Cığır o cığırdı, tuş o tuş deyil.

Beş-beş çıxdığımı bir-bir enirəm,
Axşam günəşiyəm, vaxtdır, sönürəm.
Günlərdən özümə divar hörürəm,
Palçıq o palçıqdır, daş o daş deyil.

Sözlər də üzümə ağ olur mənim,
Düzənlər gözümdə dağ olur mənim.
Ayranım nehrəmdə yağ olur mənim,
Dolu o doludur, boş o boş deyil.

Ramazan, içində ilhama söykən,
Keçmir doğanaqdan indi hər örkən.
Nədir səni tutub özünə çəkən?
Ağıl o ağıldır, huş o huş deyil.

KAŞ KI BIR DƏ UŞAQ OLAM, AY ANA

Axtaram özümü layla səsində,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.
Ötən günlərinə dönəsən sən də,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.

Çiçək kimi gözlərində iriləm,
Su verəsən tez boy atam, siriləm.
Yolun olam, ayağına səriləm,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.

Sevinc olam gözlərinə qonam mən,
Bu dünyanın azın da çox sanam mən.
Təkcə sənin qucağında sınam mən,
Kaş ki bir də uşaq olam, aya ana.

Təkliyi də usandıram, bezdirəm,
Bu dünyanı gözlərimdə gəzdirəm.
İllərimi boy sırası düzdürəm,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.

Çeşmə kimi suyum qaça dənizə,
Damlalarım duzlu sudan yan üzə. 
Danışanda sözlərimdən bal süzə,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.

Cığırları ayağımda qaçıram,
İllərimi bir-bir sökəm, uçuram.
Sabah kimi gündən-günə açılam,
Kaş ki bir də uşaq olam, ay ana.
 Şrift:


“Sən” deyə xəyallar dumanındayam,
Hər yerim sən qoxur, yanıq tüstü tək.
Hər bir an, hər dəqiqə sorağındayam,
Elə bil “sən” deyə fırlanır fələk...
 
Gözlərim axtarır hər yerdə səni,
Düşüncəm, xəyalım “sən” olmusan, bil.
Ah, nə vaxt görəcəm mən bir də səni,
Məni dərin həsrətə salmısan, bil...
 
Qaranlıq gecədə çıraq gəzəntək,
Gəzirəm yolları mən qarış-qarış.
İncisən, bir bağa narin düzən tək,
Vururam könlümə “sən” deyə naxış...
 
Varlığım səninlə yaşayır hər an,
Beynimin neyronu, hüceyrəsisən.
Getmə, ayaq saxla, bir qədər dayan,
Axı qol-qanadım sən olmusan, sən...
 
Daha nələr deyim, nələr söyləyim,
Mən “sən”-i sənə anlatmaq üçün?!
Bil ki, bircə dərdim, bircə gileyim,
Hər qayğım, istəyim sənsən, büsbütün...
 
Dilim də “sən” deyir, gözüm “sən” görür,
Qulağım “sən” duyur, burnum  “sən” qoxur.
Bu zalım fələksə bir divar hörür,
Sənsizlik məhbəsdən yalquzaq baxır...
 
“Sən” deyə xəyallar mən içindəyəm,
İtirdim özümü, bilmirəm, kiməm.
İsmim “Elşən”-dir, nə olsun bəyəm,
Sən yoxsan, deməli, daha heç kiməm...
 
Elşən İsmayıl
Yazar və Rejissor
15.04.2017
 
 Şrift:


Ölü uşaqlar kimi doğulur,
Bu şəhərin hüzünlü səssizliyində,
Bəzən, zibil yeşikləri ətrafında,
Bəzən də, paxıl qəssabların dükanının önündə,
Dövrə vuran, naümid pişiklər kimiyik,
Yaşamaqdan yorulanda ...
 Şrift:



“Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...”

 

Anadır, bacıdır, canımdan candır,

Güləndə güləndir, həm ağlayandır.

Sevgisiylə gözümü bağlayandır,

Dünyaya mələktək enib qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Sevdasına neçə mahnı yazılır,

İsimləri bağrımıza qazılır.

Bir ilğım tək könlümüzə süzülür,

Aləmə sevgiçün gəlib qadınlar, 

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Hər gözəllik onlar ilə yaşanır,

Olan hər şey lütfü ilə yaranır.

Gecə-gündüz bizim üçün daranır,

Zövqümüzü hər an bilib qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Səbirlidir, bizi hər an dinləyər,

Qəlbimizə həmdəm, “can” söyləyər.

Bizim üçün mümkünsüzü eyləyər,

Səhvimizlə birgə sevib qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Gərəkirsə gizli ağlar, görmərik,

Xəyal olar, varlığını bilmərik,

Olmasalar inanın ki, gülmərik,

Üzümüzə nəşə qatıb qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Sevdiyini elə sevər, Tanrıtək,

Hər an yarıyçün diləyər dilək.

Aşiq olsa, “canım qurban” deyərək

Qorxmadan hər şeyi edib qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Elşən deyər, Tanrı yolun tutalım,

Boş fikri başımızdan atalım.

Sevəriksə Türk qızını alalım,

Tomris kimi tarix yazıb qadınlar,

Bizlərə xoşbəxtlik verib qadınlar...

 

Elşən İsmayıl

Yazar və Rejissor

7-8 mart 2017

 Şrift:

 

İLTİMAS SƏMİMİ

İltimas İltifat oğlu Səmiyev, 1987 –cil ildə Lerik rayonunda dünyaya gəlib.

AYB –nin və DGTYB –nin üzvü, BSU Yaradcılıq fakultəsının məzunudur.

 

KÖHNƏ ŞƏHƏR

Köhnə şəhər,

Binaları daş –daş tökülmüş,

Səliqəsiz, sahmansız.

Üst –başından toz tökülən,

Küçə -küçə dolaşan kimsəsiz qoca kimi.

Hamı səndən gen gəzir,

Köhnə şəhər...

Canında əsrlərin,

Qalaq –qalaq ağrıları.

Savaşların barıt qoxusu,

Topların gur səsi.

İnsanların ərşə dirənən fəryadı,

Zaman –zaman yağmalandın.

Yandırdılar səni, tüstün burum –burum

Göylərə qalxdı.

Dəniz –dəniz çalxalandın,

Gah zülmətə qərq oldun.

Gah bələndin işığa,

Köhnə şəhər.

Sən də, bir vaxtlar ürəkləri valeh edən,

Gənclərin görüşdüyü,

Sevənlərin sevişdiyi,

Küçələri tər –təmiz.

Parkları göz oxşayan bir şəhər olmusan,

Köhnə şəhər!

İndi uçuq binalarında insanları,

Qorxuya salan ruhlar dolaşır.

Divarların daş –daş ulayır,

Üzərində ölüm bayrağı dalğalandıqca...

Küçələrin ölüm himni oxuyur,

Köhnə şəhər.

Qorxuram ki, havaya dönəsən,

Suya çevriləsən,

Ya da, qaranlıq bir gecəyə.

İnsalar havadan,

Sudan zəhərlənə.

Ya da, gecələr yuxuda havalana,

Köhnə şəhər...

Sən də bir vaxtlar ürəkləri valeh edən,

Gənclərin görüşdüyü,

Sevənlərin sevişdiyi,

Küçələri tər –təmiz,

Parkları göz oxşayan bir şəhər olmusan...

27 fevral 2017

 

BİR AZ UZAQDA DUR, GENDƏN BAX MƏNƏ

Bir az uzaqda dur, gendən bax mənə,

Bax , dağa, dənizə baxdığın kimi.

Nəhəng ümmanların dalğasıyam mən,

Yağ sən də, hər zaman yağdığın kimi.

 

Qəlbində arzuya, istəyə dönüm,

Bir də tənhalığı duymayasan sən.

Üzündə təbəssüm dayanıb belə,

Sənə baxdığım tək, baxasan gendən.

 

Üzü gün doğana baxasan belə,

Baharda güllərə baxdığın kimi.

Əngin səmalara, sonsuz göylərə,

Uzadım dost kimi, mən də əlimi.

 

Sirdaşın ulduzlar, həmdəmin Günəş,

Yeriyib getdiyin yollar sevinsin.

Duyduqca duyğulu nəğmələr kimi,

O şirin sözlərin, ilıq nəfəsin.

 

Yaxınlar uzaqdır, uzaqlar yaxın,

Doğmadır könlümə bu duyğu, bu hiss.

Qəlbimə ən doğma, ən əziz insan,

Ötüşsün illər də səssiz –səmirsiz.

 

Bir az uzaqda dur, dediyim kimi,

Can atma dənizə, çağlayır dəniz,

Hər damla dağ boyda dalğaya dönüb,

Dəniz qorxuludur sənsə səbirsiz.

 

Bir az uzaqda dur, dəniz qorxulu,

Dənizin qoynunda nəhəng bir gəmi.

Uzaqdan uzağa görünür bu dəm,

Pələngin ağzında bir şikar kimi.

 

Bir az uzaqda dur, gendən bax mənə,

Bax, dağa, dənizə baxdığın kimi.

Nəhəng ümmanların dalğasıyam mən,

Yağ sən də, hər zaman yağdığın kimi.

13 fevral 2017

 

BU DÜNYANIN YADDAŞINDA

Daha heç nə,

Əyilə –əyilə,

Keç, bu buludların altından.

Qoy buludların yuxusu qarışmasın.

Bilirsənmi, bizə sarı uzanan

Bütün yollar,

Bizdən başlanır.

Zaman yolu,

Güman yolu.

Saysam bitməz.

Bir yolda var,

O yol bizik, bu dünyanın yaddaşında...

22 yanvar 2017

         ***

Bəlkə, göy üzünə oxuduğun

Duaları Tanrı eşitmir.

Daha oxuma.

Bir az göy üzü,

Bir az yer,

Bir az da biz dincələk.

Günlər an –an, saat –saat səssiz keçsin,

Bəlkə, sükut Tanrıya ən gözəl duadır,

Sükutumuzu eşidə Tanrı.

29 yanvar 2017

      ***

Günəşin ətəyində,

Kölgə aradım.

Kölgənin ətəyində Günəşi...

Keçdim ulduzların arasından,

Ulduzlarla yoldaş oldum.

Marsla görüşdüm,

Sıxdı əlimi,

Sonra endim.

Buludların arasında,

İtirdim Günəşi

Tanrı bilər, indi mən hardayam.

30 yanvar 2017.

       ***

Ayrılan an,

Gözlərindən bir damla yaş da axmadı.

Baxdı üzmə,

Baxa –baxa addım –addım aralandıq.

Ayrıldığımız yer hər ikimizə mayak kimi,

Biz isə, dənizdə fırtınalarla çarpışan gəmi.

O gözdən itənəcən,

Mən kədər dolu min il ömür yaşadım,

Çiynimdə dünya boyda ağrılar...

Hara getdiyimi bilmədən ümidsiz,

Gümansız yeridim.

31 yanvar 2017.

 

Sayğac