Xəbər lenti

 Şrift:
         
                                      Ülvi Hüseyn

           Ülvi Hüseyn həkimdir. O, uzun illərdir, Rusiyada yaşayır və orada həkim kimi fəaliyyət göstərir. Öz həkimlik peşəsiylə ynaşı bədii ədəbiyyatı, söz sənətini də çox sevir. "Persona.az"ın dəyərli oxucularına, ilk dəfə olaraq Ülvi  həkimin saytımızın poçtuna göndərdiyi hekayəni təqdim edirik!
                      
   "Həkimin hekayələri" silsiləsindən...

                         YAŞARIN KƏLƏYİ 

                                     hekayə

                                                    

     Reanimasiya şöbəsinin qapısı aram-aram döyüldü , yuxudan dərhal ayılaraq saata baxdım , 4.32 idi. Bir saat öncə bronxial astma ilə daxil olmuş ağır xəstəni vəziyyətdən çıxarıb 20 dəqiqəlik gözümün acısını almaq istəyirdim , uzanan  kimi yuxu məni aparmışdı . “Xeyir ola?” düşünərək , yerimdən qalxdım ,stulun üstündən xalatımı əynimə aldım , qalpağımı başıma qoyaraq  qapıya tərəf yollandım . Bizim reanimasiya şöbəsi ilə xəstəxanamızın qəbul şöbəsi yan-yana yerləşir, yeni xəstə daxil olanda ilk öncə biz reanimatoloqlara xəbər çatır, əgər bizə dair  mürəkkəb vəziyyət yoxdursa, başqa mütəxəssislər işə qoşulurlar.

Ardını oxu...

 Şrift:
                                        
                                            Dəli Qulam

                                                                hekayə

       İdeya müəllifi, böyük qardaş əvəzi, dostum, professor Həsən Sadıqova  minnətdarlıq hissi ilə
 
      ...Aclıq  idi.  Amma adamların içindəki sabaha ümid  hissini  böyük  qələbə sevinci ölməyə qoymurdu. Kişili-qadınlı kənd adamları faşizmi  öz  beşiyində  boğmaq üçün  hər şeylərindən keçmişdilər. Hələ mayın  yeddisi çıxmamış Dəli Qulam qamış atını çapa-çapa ev-bəev  gəzib deyirdi: “Gözünüz aydın olsun, ay camaat!.. Hitler kopolunun  anasını  öz  yurdunda ağlar qoyduq...” .
   Ot-ələf yeməkdən  hoqqırı  çıxmış kəndistan adamları  cəbhədən çox-çox uzaqda olsalar da,  elə  bil müharibənin əvvəlindən axırınadək  faşistlərin həbs düşərgələrində qalmışdılar.
     Kəndin yuxarıbaşı, - “Lüt” deyilən yeri həmişə  gür olardı. 

Ardını oxu...

 Şrift:


                                                              QİSAS

                                                               hekayə

 

        ...Son dövrlər onlar tez-tez rastlaşırdılar...Qadın onu illər öncədən tanıyırdı...İllər öncə də rastlaşımışdılar. O başını qaldırıb qadının üzünə belə baxmamışdı , rastlaşdıqları vaxt qadınla danışanda da nifrətlə danışırdı...Qadın təəccüblənmişdi...bu nifrətin səbəbi nədir ilahi deyə düşünmüşdü, ancaq  bu nifrətin səbəbini anlamamışdı, amma əhəmiyyət də verməmişdi...Hər halda qadın onun diqqətini cəlb edə biləcək qədər də gözəl deyildi... Və qadının heç vaxt belə bir arzusu, marağı, istəyi  də yox idi...O, çoxdan qadınlığını öldürmüşdü...kişilər onun üçün sadəcə iş yoldaşı, yol yoldaşı, dava arkadaşı idilər, vəssalam.

Qadın sevgiyə yasaq qoyacaq qədər güclü idi...Qərarı qəti idi. Qəlbinin qapısını tale fırtınaları sökə bilməzdi...Həyatdan heç bir özləmi yox idi...heç kəs onu təəccübləndirə bilməzdi...təəccübləndirməmişdi...

İllər keçdi, Həyat ona çoxlu yaralar vurdu, yaralarından qan axdı, Tale  sınaqları ondan çox şeylər alıb apardı...Çox şeylər...Qadın mutsuzdu... yalnızdı, duyğusallaşmışdı...Ruhu Zəifləmişdi... Qala içəridən çatlamışdı ...

Yenə ratlaşmışdılar... Getdikləri yol kəsişmişdi, onları  dostlaşdırmışdı. Yol birliyi ruh birliyinə, ideya birliyinə çevrilmişdi.

Ardını oxu...

 Şrift:

                                                      Arxalı köpək
                                   
                                               
hekayə
 
     Gecənin bir vaxtı it zingiltisinə yerimdən dik atıldım, tələsik həyətə düşəndə gördüm Paşam özündən on dəfə irıxdın yad iti xırpxalayıb qoyub dizinin altına və hınx deyir ki, yazığın boynunu qırsın. Cəmi üçaylıq olsa da Qafqaz çoban itidir, – xislətində yapışdığını qoparmaq var. “Yad cism”i onun ağzından güc-bəla alıb yolağadan eşiyə ötürəndən sonra həyatı hələ də tam dərk etməyən itimizin başını təbii ki, xeyli sığalladım, şəninə bir-iki xoş söz deyəndə isə necə sevindiyini gözlərindən oxudum.

Ardını oxu...

 Şrift:
 
                                                          Qalib Şəfahət


                                                     Ölümlə üz-üzə 

                                                               Hekayə

       Payızın sonuna az qalmışdı. Qiş özünü göstərirdi. Axşamdan düşmüş qırov qar kimi ayaq altında xışıldayırdı.
Çox soyuq idi, qalın geyinsələr də soyuğa tab gətirmək mümkün deyildi. Amma yeridikcə bədənlərində yaranan hərarət onları üşüməkdən xilas edirdi.
Üç nəfər kəşfiyyatçı idilər. Səhər alatoranından yola düşmüşdülər. Tapşırıq almışdılar; dağın o üzündə yerləşən düşmənin əsas silah anbarını axşam partlatmalı idilər.

Ardını oxu...

 Şrift:
                                                       Zəka VİLAYƏTOĞLU


                                                       GÜNÜN İLK SEVİNCİ

                                                         
(uşaqlar üçün hekayə)

     Gecə işdən evə dönərkən, yarıqaranlıq həyətimizdə kiçik bir canlının büzüşüb durduğunu, yaxınlaşanda onun, tükləri hansı səbəbdənsə pırpızlaşmış bir quşcuğaz olduğunu gördüm. Hiss etdim ki, uça bilmir. Yaralı olduğunu düşündüm. Əlimə götürüb baxmaq istəsəm də fikrimdən daşındım. Onu sərbəst buraxmaq qərarına gəldim.

Ardını oxu...

 Şrift:


                  Yusif Nur



                                         Köhnə çanta

                                              hekayə

     Saat 8 idi. Günəş batmışdı, hava qaralmağa başlayırdı. Abdulla mağazanı bağladı, evinə doğru yavaş-yavaş addımlayaraq hərəkət etdi.
Ayaqqabı təmiri ilə məşğul olan dostu Tayibin dükanının yanından keçərkən onun orda olduğunu görüb ayaq saxladı. Hal-əhval tutmaq üçün dükana girdi. 
- Axşamın xeyir, usta. Hələ dükanı bağlayıb evə getmək istəmirsən? - Abdulla içəri girib dedi. 
- Xoş gördük, Abdulla. İş çoxdur. - Tayib dostunu gülərüzlə qarşıladı. Qabağına düzəltmək üçün tökdüyü ayaqqabıları göstərdi. - Təmir ediləsi ayaqqabılar var. Sabaha söz verdiklərimi qurtarmaq istəyirəm. Özün görürsən də insanların vəziyyətini. Yenisini almağa pul tapmırlar, məcburiyyətdən köhnələrini dəfələrlə yamaq etdirirlər. 
- Necə olacaq bu işlərin axırı, usta? - Abdulla soruşdu. 

Ardını oxu...

 Şrift:

                                            Şəfaqət Cavanşirzadə


                                                              
                                       Erməni ailəsinin qonağı oldum

                                                                     hekayə

      Bu gün işğal olunmuş rayonlarımızın birinə; Zəngilana getmişdim.Zəngilandakı ikimərtəbəli evlər üçmərtəbəli olmuşdu. Yollar da fərqli olmuşdu. Hündür binaların arasında həyət evləri tikilmişdi. Qaldığımız binanın üçüncü mərtəbəsində bizi aparan erməni tərcüməçinin ailəsinin qonağı olduq. Tale elə gətirmişdi ki, uşaqlığımın keçdiyi binada yaşayırdılar.
Deyirəm, “Bu binada yaşamışıq. İkinci mərtəbəsində. İkinci mərtəbədə kimlər yaşayır?” Sualım yersiz idi, ermənidən başqa kim yaşaya bilərdi?
- Türk ailəsi yaşayır- dedi, təəccübləndim.

Ardını oxu...

 Şrift:


         Vüqar Dəmirbəyli


 

 

                                                         DAĞLARDA

 

                                                             Hekayə

 

      ,,Dağlarda» hekayəsində mən Azərbaycan əyalətlərindən birində yetmişinci illərin yaylaq həyatını və məişət tərzini təsvir etməyə çalışmışam. Bəzi hallarda qeyri-Azərbaycan dilli kəlmələrin işlədilməsi, məsələn, anaya “mama» deyə müraciət edilməsini göstərməyim də təsadüfi deyil, yəni bu özü də bir növ reallığı əks etdirir. Bəzi epizodlarda isə insanın xüsusilə uşaqlıqda qarşılaşdığı, indi çox yerdə qəbul olunsa da, Azərbaycanda hələ də üstündən sükutla keçilən cinsi yetkinləşmə və özünüdərketmə məsələlərinə, qısa da olsa toxunmuşam. Mən həmin bu yeri yazandan sonra dəfələrlə onu saxlayımmı, yoxsa çıxarımmı deyə özüm-özümlə mübarizə aparmışam. Azərbaycan əxlaq normaları çox sərtdir, onlar insandan ideal olmağı tələb edirlər, amma bütün bunlardan kənarda həqiqi bir insan həyatı vardır ki, onun da öz axarı olur.

                                                                                                                                                                                                                                         ***

    Lap kiçik yaşlarımdan anam mənə dağlardan çox danışardı: necə uzun illər boyu, kənddən bizim qəsəbəyə, atama ərə gəlməzdən əvvəl, hər il yayın başlanmasıyla ailəliklə dağlara qalxmalarını, üç ay alaçıq, ya biz tərəfdə deyilən kimi, dəyə qurub orada yaşamalarını dəfələrlə nağıl etmişdi.

Ardını oxu...

 Şrift:
                                                    

                          Nurəddin ƏDİLOĞLU
 


 
                                      Nar  çubuğu  

                                          (hekayə)

                                                         Eyniadlı  kitabın müəllifi İlham Novruzoğluna

   ...Ömrümüzün  şirin,  nağıla  bənzəyən  qayğısız  uşaqlıq çağlarından  söz düşəndə,  ruhum   dincəlir, içimdə bayram əhval-ruhiyyəsi  yaranır.  Tale elə gətirib ki,  işimlə  bağlı  hər il  dünyanın  iki-üç  ölkəsini  gəzib-dolaşıram.  Belə  işgüzar səfərlərdə  uşaqlıq  yoldaşlarımla  rastlaşanda  sevincimdən uçmağa qanad tapmıram. 
    Bir dəfə sinif yoldaşım, tanınmış bədii qiraət ustası  Fərid İlkinlə  Parisdə  - Sena çayının sahilində oturub  orta  məktəbin  ibtidai sinfində  bizə dərs deyən  Əlimuxtar müəllimi və  onun naxışlı nar çubuğunu xatırlayırdıq. 
       Fəridə dedim ki,  əgər  Əlimuxtar müəllimin  o  nar çubuğu olmasaydı,  yəqin  ki, biz  nə  Eyfel qülləsindən,  nə də  Çin səddindən  dünyaya  boylanardıq...  
      Fərid  dedi ki,  kim  bilir, bəlkə  Əlimuxtar  müəllimin  elə  şagirdləri  var ki, səsi-sorağı  dünyanın  ən yüksək  zirvəsindən  gələcək...
  Zarafatla dedim ki, mən bilən Əlimuxtar  müəllimin şagirdlərindən hələ  ki, alpinist  yoxdur... 
    Bəli, bizə görə nar  meyvə ağacıydı, amma Əlimuxtar  müəllim üçün nar çubuqları şagirdlərinə dərs öyrədən  alət idi. Çox vaxt  o çubuqları   həyətlərində nar ağacları  olan şagirdlərinə  gətizdirərdi. Hərdən o,  nar  cubuğunu  müəllimlər otağında unudanda,  dərsini yaxşı  bilən şagirdlərindən  birinə səslənərdi:  “Çabuk ol,  qaç,  mənim nar çubuğumu gətir!” .
  Sinfimizin  dəcəl  oğlan uşaqları  Əlimuxrtar  müəllimin  nar çubuğuna elə öyrəşmişdilər ki, sanki  bədənlərində  onun   ağrı – acısını  zərrə qədər də hiss etmirdilər.  Əlimuxrtar müəllim  də  hirslənəndə elə bil körpə, toppuş  uşaqları  deyil,  yun çırpırdı.

Ardını oxu...

Sayğac